เมื่อคืนวันพฤหัสบดี และ ศุกร์ หลังจากไปหาเพื่อนเก่า หุ่นเหล็กออปติมัสไพร์มอล และ นายตำรวจ จอห์น แม็คเคลน ตายยาก และไปปล่อยอารมณ์ที่ Brick Bar ข้าวสาร จนถึงตี 3 ได้นอนก็พอประมาณ เวลาเช้าพี่ปุณ อ. ที่เคยสอน ในสมัยมหาวิทยาลัย ก็โทรมาชวนไปทำบุญ งานวันเกิดแก บอกให้ไปรวมพลที่หลัง ม. หอการค้าไทย อ้เราก็หิ้วสังขานและหน้า ง่วงๆเซื่องๆ ไปทำบุญ
โดย ครั้งนี้มี เอก,ชิ,ฮอลล์ เพื่อนเอกชื่อเป้กับแฟนเค้า และ อ.นี,อ.ตุ๊ก และ อ.เอ็ม
มารอแล้ว ซึ่งเป็นไปตามคาด พี่ปุญ(อ.ปุณ) มาคนสุดท้ายตามฟอร์ม… เริ่มจากไปโลตัสบางใหญ่ ในเขตนนทบุรี เพื่อไปซื้อ อาหารหมาและพวกไม้กวาดและ อาหารแมว พร้อมของใช้เช่นแชมพูกำจัดหมัด หลัง จากวางแผนกันยกใหญ่ในการ ซื้อของก็จัดแจงและ นั่งรถไปในตัวเมือง นนทบุรี น่วม 30 นาที ไกลนะ… ผมเองก็หลงเพราะหลับ บนรถตลอดทางหากพลาดกัน ร้องไห้แน่ๆกลับบ้านไม่ถูก
(ไอ้ชิ กะ ไอ้เอก ดูจากรูปร่างเอก คนเราทำงานแล้วจะอ้วนทุกคน)
(อ. นี กะ ฮอลล์)
(ของที่ซื้อไปทำบุญและให้หมา)
(เป้กับแฟนเป้ ด้านหลังใส่หมวกขาว พี่ปุณ)
หลังจากถึงที่หมาย ดูจากวันเวลาซึ่งเป็นวันเสาร์ มีรถจอดมากมายที่นี่ “มูลนิธิ บ้านสเคราะห์สัตว์พิการของหลวงตามหาบัว” มีคนมาเต็มเลยครับ สาวน่ารักๆเพียบ (เป็นอีกเรื่องนึงที่ผมเห็นว่า คนสวยใจบุญ มีจริงในโลก) ต่อด้วยการเจรจากับเจ้าหน้าที่ที่ดูแล ที่นี่…
(มูลนิธิ)
(คนมาดูเยอะ)
ไปดูหมากัน?
หลังจากให้ของใช้ต่างๆกับเจ้าหน้าที่แล้ว ก็เดินเข้าไปดูโซนหนึ่ง ด้านซ้ายมือเป็นโซนของ สุนัขที่ถูกทอดทิ้งและพิการ หลากหลายพันธ์ และมีแมวด้วยครับ ทั้งหมาทั้งแมว.
เจ้าสุนัขพันธ์ทางชื่อแป้ง? มั้ง…สังเกตุที่คอครับ เค้าจะเห่าไม่ได้ ปอกคอรัดมากไปตั้งแต่เด็กไม่มีใครใส่ใจมันทำให้ หลอดลมเสีย หมอเลยผ่าคอของเค้าตรงหลอดลมเลยเป็นรู อย่างในภาพ สงสารครับ เค้าเห่าทักทายผมครับ แต่เป็นแค่เสียงเห่าเบาๆที่ไม่มีแรงออกมาจาก หลอดลมที่คอเท่านั้น?แป้งเอ๋ย… สงสารแก ว่ะ? [อุทาหรณ์ครับ สูบบุหรี่ก็ต้องเจาะคอแบบหมานะ?
(สังเกต ขาเค้าครับ เค้าเดินไม่ได้?)
(เจ้านี่ผอมแห้งครับ หลังเค้าไม่ดี เดินไม่ได้ครับ)
(สนทนา พาเพลินในสถานที่หดหู่)
(พี่ปุณแกกำลังเล่า ประวัติแต่ล่ะตัว แกมาหลายทีแล้วครับ ซี้กับ เจ้าหน้าที่นี่ด้วย)
(คนมาดูเพียบ มีสาวๆน่ารักเพียบ คนสวยใจบุญ)
หมาพวกนี้ บางตัวสวยครับ แต่ถูกทิ้ง ถามพี่เจ้าหน้าที่เค้าบอกว่า บางครั้ง คนเราก็เห่อไปตามกระแส ซื้อมาเพราะมันสวย คนเลี้ยงเยอะ พอยุ่งยากหน่อยก็ทิ้งพวกเค้าไว้ ให้พิการจรจัด ทำไมน้า…อยากเลี้ยงหมาแต่กลับทิ้งหมาตัวเอง ไม่สงสารพวกเค้าบ้างเหรอ
พวกเค้าถูกทิ้งไว้โดยฝีมือของคนที่ไม่มี มนุษยธรรม… รักพวกเค้าก็ต้องดูแลพวกเค้าครับ
ลูกเหมียว เหล่านี้ก็พอกันครับ ถูกทิ้งเยอะมากๆ บางตัวพิการก็มี
สุนัขล่าเนื้อที่ตัวใหญ่มาก ไม่มีนำเข้ามาในไทย แต่นี่คงลักลอบนำเข้ามา พอเลี้ยงดูยากก็ทิ้งไว้ครับ ในภาพเค้าเหงา
แต่ออกมาจากกรงไม่ได้ครับ ตัวใหญ่มาก ขา เค้าใหญ่เท่าแขนผม สังเกตุครับ กรงของเค้าไม่ได้ล๊อก เล่นเอาใจหายเลย
โกลเด้นโดนทิ้งก็มีนะ ซื้อมาแพง… เห็นแล้วคิดถึงหมาที่บ้านต่างจังหวัดผมเลย…
เห็นบ้างมั้ยครับว่าข้างหลังผมมีเยอะมากๆ รวมๆแล้วก็ 200 กว่าตัวที่ชั้นล่างนี้
ดูครับ สงสารพวกเค้ามั้ย? ที่นี่สามารถรับไปเลี้ยงได้ฟรีนะครับแต่ต้องสัญญาว่าจะไม่ทิ้งพวกเค้าอีก
บางตัว ก็พิการเดินไม่ได้ แต่ต้อง อยู่ร่วมกับตัวอื่น เสียงเห่า มากมายไม่ได้ดูน่ารำคาฯแต่ในเวลานั้นผมรู้สึกสงสารสุดๆครับ
ที่นี่นอกจากจะดูแลสุนัขที่พิการและถูกทอดทิ้งแล้ว… ยังสร้างกรงและที่อยู่ในเองด้วยครับพนักงานที่นี่อยู่ด้วยใจรัก แม้เงินดูแลจะน้อยแต่พนักงานก็ยังอยู่ เพราะทิ้งพวกเค้าไม่ได้ครับ
กรงที่พนักงานสร้างเอง
เดี๋ยวก๊วนเราจะเดินไปดู ด้านบนครับ
ข้างบนของมูลนิธิ เป็นภาพที่สะเทือนใจพวกเรามกครับ เพราะเป็นภาพของสุนัขที่พิการซ้ำซ้อน ไม่สามารถดูแลตัวเองได้ ต้องดูแลอย่างใกล้ชิดมากมากครับ อยากบอกว่า ดูแล้วหดหู่ และ น่าสงสารที่สุดครับ
ดูสิครับ พวกเค้าเห่าต้อนรับเสียงเซ็งแซ่เลย
ดูอีกครับ..ภาพด้านล่างของบ้าน
มุมด้านล่างสะกดใจครับ หดหู่มากๆ
เค้านี้มันมองมาที่ผมครับเหมือนจะรู้ว่าผมถ่ายเค้าอยู่
ภาพชุมชนสุนัขครับ
สุนัขหลากหลายที่ พิการซ้ำซ้อน ไม่สามารถดูแลตัวเองได้อยากบอกว่า เจ้าหน้าที่ต้องดูแลดุจเด็กทารกเลยครับ โดยที่เจ้าหน้าที่เค้ามีห้องพักห้องนอนข้างกรงหมาเลยครับ ดูแล้วต้องเป็นคนที่ รักสุนัขมากจริงๆและพร้อมจะให้ความรักแกพวกสนุขเค้าทั้งหมด
ขาหลังเค้าพิการครับ ลุกไม่ได้
อยากถ่ายรูปด้วย!อ่ะถ่ายด้วยกัน เข้าใกล้ไม่ด้ครับ จะบอกเหตุผลข้างล่าง
น่ารักมั้ย?
คนที่หดหู่เกินไป ไม่สามารถดูภาพสุนัขต่างๆได้ก็จะมาพักสายตาครับ
สุนัขที่ น่าสงสารมีหลากหลาย แต่สำหรับบางตัวเกิดจากความโหดเหี้ยมของมนุษย์ครับ ที่ไปทำร้ายเค้าอย่างรุนแรง ที่สุด นิดที่ว่าผมได้ยินจากเจ้าหน้าที่ยังรู้สึกแย่เลยในความเป็นมนุษย์ อย่างเราๆ
ระวังสุนัขดุ ที่เค้าดุคือใครเข้าใกล้เค้าจะกัดทุกคน เค้าเกลียดมนุษย์ครับ แต่ดูร่างกายเค้าสิ เค้ายืนไม่ได้ นอนได้อย่างเดียว และมีอาการหวาดกลัวและดุร้าย…
ดูขาสิครับขาเค้ากางออกผิดปรกติ เหตุผลที่เค้าดุและเกลียดคน อยากรู้มั้ย?
เพราะ มีคนไปแกล้งเค้าไปตีเค้า ตีจนขาพิการ ตีจนไม่สามารถเดินได้ เค้าเลย ฝังใจและกลัวคน เกลียดคน และพร้อมที่จะทำร้ายคนที่เข้าใกล้แม้ร่างกายจะพิการก็ตาม หน้าตาที่เค้ามองมาที่เรานั้นเต็มไปด้วยความแค้นและเสียงขู่ ตลอดเวลาที่เราไปดูเค้า
เจ้าลูกแมวน้อย ในห้องอนุบาลแมว
เจ้าตวเล็กพวกนี้อยากเล่นด้วยตลอดเลย
เจ้า นี่ตาบอดข้างนึงครับ สงสารอ่ะตาบอโดนทิ้งเลย…ปีนป่ายเก่งมากแม้จะมี ตาเพียงข้างเดียว ใครสนใจเลี้ยงมันมาที่นี่รับไปฟรีครับ แต่ต้องดูแลนะ
ก่อนกลับบ้านครับ เราได้คุยและเจรจากับพนักงานหลายๆท่าน… การมาครั้งนี้ทำให้ผมรู้สึกรักหมาที่บ้านตัวเองมาทันทีและแน่นอนไม่ทอดทิ้ง มันอีกต่อไปแล้ว… ผมได้เดินไปเข้าห้องน้ำในตัวตึกมูลนิธิ ครับ ระหว่างที่เดินไปผ่านห้องพยาบาล
เด๊่ยวไปดูห้องข้างในนะครับ …. อยากจะบอกว่า…
สิ่งที่ผมได้เห็น…เป็นภาพที่ผมคงต้องจำไปจนวันตายครับ… ก่อนจะปิดทริปนี้
หาก เรามีเงินไปเที่ยว กินเหล้า เดินทาง ช๊อปปิ้ง ลองเอาเงินเล็กๆน้อยๆ มาบริจาคที่นี่ครับ … ช่วเหลือพวกเค้าหน่อย พวกเค้าไม่มีใครแล้วจริงๆ
ทุกๆ ตัวที่พิการ ทุกๆตัวที่ถูกทิ้ง ทุกๆตัวที่ถูกทำร้าย พวกเค้าต้องการความรักครับ ต้องการความรักจากเจ้านายที่รักเค้าและไม่ทอดทิ้งพวกเค้าครับ ยังไงก็ฝากคิด…กันแล้วกันครับ วันนี้คุณเอาใจใส่สัตว์เลี้ยงคุณดีแล้วรึยัง?…
[ภาพสุดท้ายจากห้องพยาบาล เหล่าเพื่อนอาการโคม่า และ ตัวที่นอนในกรงน้ำเงินเค้าจะตายในอีก 2-3 วัน]
โอเคครับ อิ่มบุญและหดหู่ไป …รักหมาและแมวก็เลี้ยงพวกเค้าดีนะครับ โอกาสหน้ามีเรื่องใหม่ๆจะมาเขียนอีก สวัสดีครับ
“ในความมืดมิดบางครั้งต้องใช้ใจเดิน แด่ตะเกียงดวงเล็กๆในจิตใจมืดมิดของ มนุษย์ทุกหมู่เหล่า”
